O ludziach Psakceptacji

Ten wpis będzie o PSAKCEPTACJI. Ale nie tylko, jak to bywa co edycję, o super ludziach, którzy nam zaufali i przybyli ze swoimi psami po zrozumienie, wiedzę i odpoczynek. Bez wątpienia mamy szczęście do fantastycznych ekip oraz ciekawych przypadków psów. Jednak tym razem chciałam napisać kilka słów o moim Zespole. 

Pomysł na obóz dla psów wrażliwych, czyli i półdzikich, lękowych, reaktywnych itd., kiełkował przez dłuższy czas. Obozu domagały się też osoby, które przyjeżdżały na warsztaty. Chciały odpocząć w bezpiecznych warunkach, mogąc zabrać ze sobą psa, popracować z nim, szukać rozwiązań problemów, jakie z nim mają, ale też po prostu poprzebywać wśród ludzi, rozumiejących, jak wygląda ich życie z psem na co dzień. 

Sprawą oczywistą dla mnie było to, że nie zdołam tego projektu zrealizować sama. 

Kociewska Polana w pobliżu Borów Tucholskich, gdzie ulokowałyśmy obóz Psakceptacja.

Pożegnanie Leśnego

W życiu każdego behawiorysty są takie psy, które nie należą do niego, ale znaczą bardzo wiele. To psy, które uczą, dokonują przełomu w myśleniu człowieka, przygotowują do jeszcze trudniejszych zadań. Psy, o których zaufanie trzeba zawalczyć, postarać się, poświęcić sporo czasu, a to buduje pomiędzy psem a człowiekiem więź. Psy, które zostają w pamięci, są traktowane jak członek rodziny. Psy, o które się walczy, aby były szczęśliwe, bezpieczne, miały dobrą przyszłość.

Podsumowanie roku 2024

 Nadchodzi kolejny rok 2025. Niby tylko zmiana numeru, ale zawsze budzi nadzieję.

Z psem w dobrym TONie

Życie z psem jest przyjemnością. Oczywiście pod warunkiem, że decydując się na psa, przygotowaliśmy się też na kolejne obowiązki i pewne zmiany w naszym życiu.

O przyjemności zazwyczaj ciężko mówić, gdy mamy psa nadmiernie reaktywnego i mieszkamy w  mieście. Spacery w miejscach, gdzie musimy mijać z naszym podopiecznym ludzi czy psy, stają się wielkim torem przeszkód, przygodą tylko dla osób poszukujących adrenaliny. 😉💪

Trudne (dla nas) zachowanie psa w stosunku do mijanych bodźców może mieć różne przyczyny. Mogą one tkwić w słabo czy nieumiejętnie przeprowadzonej socjalizacji i habituacji, w okresie szczenięcym, w historii psa, jego przeżyciach, urazach i traumach. Mogą być również powiązane z zaburzoną relacją z opiekunem, problemem w komunikacji, brakiem zrozumienia emocji i potrzeb psa. W zdecydowanej większości takich przypadków mamy do czynienia po prostu z psim lękiem.

Syberyjski niesforny i kilka słów o obowiązkach opiekuna psa

Czas, gdy świętujemy nadchodzący kolejny rok, zazwyczaj jest dość trudny dla zwierząt. Odgłosy petard słychać nawet 2 tygodnie przed Sylwestrem, a ich ilość nasila się już w okolicy świąt. Poza tym, że powoduje to płoszenie i wypadki dzikich zwierząt, można obserwować zwiększoną ilość ucieczek psów. O tym, jak je zabezpieczać i jak ich szukać, pisałam w artykule "Jak chronić swojego psa przed zaginięciem".
Tym razem tuż przed Sylwestrem otrzymałam kilka próśb o pomoc w znalezieniu domu dla zwierząt, które uciekają notorycznie, a właściciele mają już dość. Mowa o psach w typie siberian husky i ich mieszańcach.  Ta sytuacja zmotywowała mnie do napisania o tym, jak wygląda życie z takim zwierzęciem, z nadzieją, że ktoś, kto właśnie myśli
o nabyciu takiego psa, po prostu zrezygnuje zanim poczuje się... zmęczony.

Miłych i bezpiecznych spacerów!

Po ostatnich spacerach z psami doszłam do wniosku, że my ludzie (łac. homo sapiens), nie do końca rozumiemy się nawzajem. Stąd pomyślałam, że może warto parę rzeczy doprecyzować. :)

 Jeśli np. prowadzę kilka psów na smyczy, to może to się wydać dziwne, ale to wcale nie psia impreza towarzyska. Ba! Jeśli kilka psów idzie razem ze sobą, to nie znaczy, że w ogóle chcą się witać z każdym mijanym psem i są przyjaźnie nastawione. Jeśli więc wpadniesz na pomysł wypuszczenia swojego zwierzęcia do takiej gromadki, to może się okazać, że zamiast trafić na imprezę, trafił na sporą siłę rażenia.

Pożegnanie przyjaciela

28 sierpnia 2023 – w tym dniu odszedł Gandalf. Nie ulotnił się, nie rozmontował bramy czy ogrodzenia, jak to dawniej miał w zwyczaju, aby wypuścić się na samotną wycieczkę. Tym razem odszedł na zawsze. Walczyliśmy, ale przegraliśmy.

Kilka słów o psim wychowaniu

Żadne psie przedszkole ani człowiek nie zastąpi wychowania szczenięcia w grupie fajnych psów. A jeśli ma się dorosłego psa, który zaangażuje się w opiekę nad szczenieciem w mądry sposób (bo też inne psy kiedyś go do tego przygotowały), jest idealnie, bo i naturalnie.

Obserwuję i wkraczam tylko wtedy, gdy naprawdę muszę. Czasami wspieram nianię Wesnę w jej pracy. I biorę nocne zmiany. 🙂

Wesna jako niania szczenięcia- dzikusa

Co robi Wesna? 

O psie, dla którego przejście nad kępą trawy było wyczynem

Historii niektórych psów, z którymi pracujemy, nie znamy. I może tak jest lepiej. Patrząc na uszy Bogusi, ucięte przez kogoś w dziwny sposób, chyba nie chcę wiedzieć, jak i dlaczego to się stało. Ten pies nie był zdziczały, nie poznał ludzi dopiero w schronisku. Problemem tego psa jest to, że poznał ludzi, niestety niewłaściwych.

Bogusia, gdy trafiła do schroniska, nie dawała się dotknąć. Na wyciągniętą rękę reagowała skomleniem, jak gdyby odczuwała ból. Wszak zbliżanie się człowieka i jego rąk było zwiastunem bólu. A strach przed bólem bywa gorszy niż sam ból.

Historia Teosia. Czyli o tym, jak czasami mały trik może wiele zmienić w pracy z psem.

Gdy zobaczyłam Teosia po raz pierwszy, złamał mi serce. Wciśnięty w ścianę boksu, z ukrytą głową za trzęsącym się ciałem. Totalny bezruch, strach, przerażenie, brak nadziei.

Teoś obecnie w schronisku

W mojej pracy z psami zdziczałymi dość często obserwuję większą nieporadność i strach ciężki do przełamania
u samców. Suki, mimo lęku, jaki przeżywają, gdy nagle trafią do świata ludzi, wydają się mieć większe zdolności radzenia sobie w stresie, dostosowania się do środowiska, być może ze względu na ewentualną konieczność opieki
nad potomstwem. Bez tego ich grupa rodzinna nie miałaby szans na przetrwanie.

Każdy „dzikus” odnajduje się lepiej z dobrze dobranym psem/psami. Nie powinno to być nachalne zwierzę, naruszające na siłę jego przestrzeń. Raczej spokojne, wspierające, respektujące jego granice, rozumiejące, ale nie podzielające jego strachu. 

Czas, by wypuścić spod swoich skrzydeł

Wszystko zaczęło się od wojny w Ukrainie i dwóch telefonów z informacją, że granicę ukraińsko-polską przekroczyła dziewczyna z kilkoma zwierzętami, w tym zupełnie dzikim psem w klatce i potrzebna jest moja pomoc w pracy z nim. Ta historia zapewne nie wydarzyłaby się, albo miałaby zupełnie inny przebieg, gdyby nie grupa ludzi, począwszy od tych, którzy zorganizowali i przede wszystkim zapewnili lokum, wsparcie dla pań ze zwierzętami, a skończywszy na tych (osobach prywatnych i organizacjach takich, jak TOZ czy Fundacja Kastor), którzy przekazali potrzebne rzeczy dla ludzi
i zwierząt, ale też przeprowadzili szybką zrzutkę na zakup bezpiecznego sprzętu dla półdzikiego psa.

Pamiętam, od czego opiekunka Wolfa zaczęła ze mną rozmowę...

Wolf jeszcze w Kijowie. Zdjęcie autorstwa: Anna Lelechenko.

 

Jak chronić swojego psa przed zaginięciem

Koniec roku kalendarzowego to zawsze trudny czas dla zwierząt. Na ulicach miast i wsi pojawiają się zagubione, przestraszone psy. Część z nich nigdy nie odnajdzie drogi do domu. 

Kolejne akcje poszukiwawcze, kolejne tragedie... Dlatego też postanowiłam przygotować dla właścicieli psów dość obszerną ściągę, podpowiadającą, jak uniknąć kłopotów, jak chronić swojego psa w tym trudnym dla niego czasie. 

Po pierwsze, pamiętajcie, że większość psów ginie przed nocą sylwestrową, ponieważ wystrzały zaczynają się niestety dużo wcześniej... 

Oswoić człowieka

- Nie – odrzekł Mały Książę. – Szukam przyjaciół. Co znaczy „oswoić”?
- Jest to pojęcie zupełnie zapomniane – powiedział lis. – „Oswoić” znaczy „stworzyć więzy”.
- Stworzyć więzy?
- Oczywiście – powiedział lis. – Teraz jesteś dla mnie tylko małym chłopcem, podobnym do stu tysięcy małych chłopców. Nie potrzebuję ciebie. I ty mnie nie potrzebujesz. Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować.

Antoine de Saint-Exupéry, „Mały Książę”

Dzikusy

Dzikie, trudne. Sztuką jest je złapać, trudno im znaleźć dom. Nieufne, bojące się ludzi i ludzkiego świata. Płochliwe
i szybkie, często uciekają i przepadają bez śladu.

Dziś napiszę parę słów o psach, które dla większości schronisk, organizacji prozwierzęcych, wolontariuszy czy ich późniejszych właścicieli stanowią spory problem. Dla mnie są godne podziwu i fascynujące. Pokazują nam prawdziwą naturę psa.

Zanim zdecydujesz się na posiadanie psa, poszukaj wiedzy

Problemy z zachowaniem psów, jakie są zgłaszane behawiorystom, coraz częściej wynikają z błędów popełnianych podczas opieki i wychowania szczeniąt. Opiekunom psów brakuje podstawowej wiedzy z zakresu naturalnych psich zachowań, ale i potrzeb psów. Zbyt często samą wiedzę utożsamiają z mitami i tym, co się komuś wydaje. Zbyt mocno ufają samej intuicji i domorosłym, internetowym specjalistom.

Bez wcześniejszego przygotowania, nie będziesz wiedział, jak zadbać o swojego psa, jak go karmić, na co i kiedy szczepić, jakie są objawy chorób, jakie są psie potrzeby, jak umożliwić psu ich realizację, czym jest socjalizacja i odpowiedni spacer, czy też jak wyglądają poszczególne etapy rozwoju psa i jak wtedy należy postępować, aby ZAPOBIEGAĆ PROBLEMOM, zamiast się później z nimi zmagać.

O tym,dlaczego należy szukać rzetelnej wiedzy i podejmować świadomie decyzję o posiadaniu zwierzęcia, rozmawiała ze mną Gosia Cioroch w audycji w Radiu eM.

„Pani, ze złota ten pies czy co?” - czyli o procedurach w adopcjach zwierząt

Temat nieudanych adopcji psów poruszyłam już w artykule "Dlaczego kochamy, a potem oddajemy". Pisałam o tym, czym się kierujemy, gdy decydujemy się na posiadanie psa, ale też o powodach rezygnacji z dalszej opieki nad nim.

Zakładając jednak, że nadszedł ten właściwy czas, kiedy czujemy się przygotowani do posiadania zwierzęcia, nie przerażają nas wydatki z tym związane, jesteśmy pewni swojej decyzji i przekonani, że potknięcia i niespodzianki nie rozłożą nas na łopatki, a jednocześnie planujemy dać dom porzuconemu stworzeniu, niezależnie od tego, czy będzie pochodziło ze schroniska czy organizacji prozwierzęcej, czeka nas przejście przez procedurę z tym związaną.

O głaskaniu piesków, czyli c.d. tematu etyki w kynoedukacji

8 września miałam przyjemność uczestniczyć w spotkaniu, celem którego jest stworzenie w przyszłości kodeksu kynoedukacji. Moim zdaniem jest to bardzo ważna inicjatywa, biorąc pod uwagę, w jak różny sposób pojmowane jest przedstawianie wiedzy o psach dzieciom w przeróżnych placówkach, jak różne przyjmuje się podczas takich zajęć priorytety, jak bardzo rozbieżne jest podejście do tego, jak wygląda bezpieczna dla dziecka i komfortowa dla psa interakcja. Więcej na ten temat napisałam w artykule o etyce w kynoedukacji i animaloterapii. Wspomniałam tam między innymi o zjawisku, które polega na podchodzeniu psa do zgromadzonych naprzeciw czy wokół niego dzieci, niekoniecznie dlatego, że lubi głaskanie i przytulanie.

Dlaczego kochamy, a potem oddajemy

Myśl o napisaniu serii artykułów o adopcji dojrzewała w mojej głowie dość długo. Sama idea adopcji wydaje się prosta – zauważam w schronisku psa, który mnie ujmuje, zabieram go ze sobą do domu, otaczam opieką i zapewniam sielankowe życie do końca jego dni. Dzięki mnie psiak zapomni o przykrej przeszłości. Na koncie mam dobry uczynek, u boku wiernego przyjaciela, a na facebooku pod słodkim zdjęciem ze zwierzaczkiem serię lajków i pochwał. ;) Tylko jeśli sprawa byłaby taka prosta, skąd w takim razie tak duża liczba psów oddawanych z adopcji?

Wesna - dokładnie taka miała być. :)

O tym, jak wybrać odpowiedzialnie hodowlę psów rasowych

Żyjemy w czasach, gdy liczba bezdomnych psów rośnie, schroniska są przepełnione. Jednocześnie wiemy, że wiele z tych zwierząt nigdy nie doczeka się własnego domu, pozostaną w schroniskach do końca swoich dni. Bardzo przykrą koniecznością stało się usypianie ślepych miotów, w innym wypadku sytuacja byłaby nie do opanowania. To jeden z powodów, dlaczego zawsze będę w pierwszym rzędzie polecać adopcję, zamiast kupowania zwierzęcia. Tym bardziej, że miłośnicy rasowców bez problemu znajdą, czekającego na adopcję, psa w typie rasy lub psa rasowego (choć wydaje się to nieprawdopodobne, psy rodowodowe obecnie również trafiają do schronisk czy pod opiekę fundacji).


Czy oby na pewno rasowy?

Co jednak, gdy ktoś, z różnych przyczyn, postanowił kupić szczenię z hodowli? Najpierw powinien wiedzieć, co oznacza pojęcie „pies rasowy”. Takie zwierzę musi mieć udokumentowane pochodzenie w rzetelnej organizacji. Oznacza to, że można sprawdzić jego przodków wiele pokoleń wstecz (poza psami ras polskich z wpisem w tzw. Księdze Wstępnej). Przodkowie ci, zanim zostali dopuszczeni do hodowli, przeszli wystawy psów, otrzymując odpowiednio wysokie oceny, przegląd hodowlany, niezbędne badania i testy. Pies na oko w typie rasy, łudząco podobny do danej rasy, nie jest psem rasowym.

Etyka w kynoedukacji

Pod koniec lutego 2018 r. miałam przyjemność, na zaproszenie Super Psy Dogoterapia Lublin, poprowadzić dwudniowe seminarium na temat komunikacji psów. Jak to u mnie zwykle bywa, po powrocie do domu, zamiast odpoczywać i zrelaksować umysł po weekendowym koncentrowaniu się na analizie setek psich sygnałów, zabrałam się za ogarnianie mojego zwierzyńca, a przez mój umysł wciąż przetaczały wspomnienia rozmów ze słuchaczami, ich poglądy, pytania, wątpliwości i przemyślenia. Wtedy też powstał ten artykuł i trafił na stronę Fundacji Kastor. Dziś staje się częścią cyklu wpisów na moim blogu na temat etyki w kynoedukacji i animaloterapii.